O camiño do diálogo se perfila como vía privilexiada
para contribuír a realizar o testamento de Xesús:
"Que todos sexan un",
o seu proxecto de unidade, na fraternidade,
da familia humana,
o mesmo fin polo que naceu
o Movemento dos Focolares

Os diálogos:
camiños cara á unidade

A través dalgunhas circunstancias e coa mesma difusión espontánea do Movemento máis aló dos confíns de Italia e logo de Europa, nos 5 continentes, tanto a nivel individual, como de personalidades, movementos e institucións, ábrense o diálogos na fidelidade á propia identidade, no testemuño do propio credo relixioso, e na apertura e respecto cara á fe ou a convicción dos demais, evitando calquera forma de sincretismo:

. dentro da propia Igrexa: entre movementos eclesiais, novas comunidades e asociacións laicais, con carismas antigos e novos das congregacións relixiosas, para profundar na comuñón.

. entre as distintas Igrexas cristiás: para entaboar relacións de comuñón fraterna e de testemuño común, que fan caer prexuízos e ábrense ao diálogo da vida, do pobo, como levadura para acelerar o camiño da unidade visible entre os cristiáns.

. cos hebreos: para sanar as feridas seculares e redescubrir o patrimonio e as raíces comúns.

. entre fieis de distintas relixións: para construír un mundo fraterno, baseado sobre os valores do espírito.

. con persoas de conviccións non relixiosas: para traballar xuntos, compartindo os valores universais como a solidariedade, a paz, a xustiza...Aportando cada un a súa identidade, para construír a fraternidade e o mundo unido.